Μπορεί τα εγκλήματα να τελούνται και δια παραλήψεως, όμως η επιδεικτκή παράλειψη της άσκησης ενός νόμιμου δικαιώματος όπως αυτό της ψήφου μπορεί να εκφράσει “αποφατικά” το λαϊκό αίσθημα προς το πολιτικό γίγνεσθαι με τρόπο “θετικό”. Η περιφρόνηση από μεγάλο αριθμό πολιτών της έννοιας της υποχρεωτικότητας της ψήφου υποδηλώνει αμφισβήτηση της έννοιας της ίδιας της πολιτικής και της καλής λειτουργίας του πολιτεύματος. Εκφράζει τόσο την δυσαρέσκεια και αποδοκιμασία για πρόσωπα και πρακτικές, όσο κυρίως και την αδυναμία επιλογής εναλλακτικής διεξόδου εκ των ενόντων. Δηλώνει δηλαδή (πολιτική) απόγνωση και ασφυξία.
Το μήνυμα μίας μεγάλης αποχής εκφράζει ακόμα και ρήγμα εμπιστοσύνης στους θεσμούς και στις αρχές του κράτους δικαίου, και πολύ φοβάμαι ότι προλυαίνει το έδαφος για κοινωνική ρήξη. Η “φοβία” των κομμάτων απένταντι στη αποχή διαβεβαιώνει την πελατειακή τους αντίληψη ένατι πολιτών και ψηφόρων. Η ανησυχία τους δεν μπαίνει στον κόπο να φτάσει στην ουσία του θέματος. Αναλώνεται μόνο στα ποσοστά.
“Απέχω” δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη αδιαφορώ για τα πολιτικά πράγματα. Μπορεί να σημαίνει αποδοκιμάζω χωρίς επιλογή. Η ακόμη μπορεί να σημαίνει “αλλάξτε”, “κουράστηκα”, “είστε λίγοι”, “δεν εμπιστεύομαι”, “βγαίνω από το σύστημα”, “κατεβαίνω από το τραίνο”… που όλα αυτά μαζί εμπεριέχουν σαφέστατη πολιτική άποψη. Η Δημοκρατία δε έχει και δεν πρέπει να έχει στεγανά έκφρασης. Και ναι μεν η ψήφος αποτελεί την μέγιστη δυνατότητα πολιτικής έκφασης αλλά η αποχή μπορεί να αποτελέσει την ηχηρότερη σιωπηλή παρέμβαση για έναν πολιτικό επαναπροσδιορισμό….♥
